26 Αυγούστου 2011

Θέμα : Η ποίηση του Κ.Π. Καβάφη


Όνομα : Αστρινός Νικολούδης                                 
Τάξη : Α2’ Γενικού Λυκείου Μοιρών (Ομάδα Β’)
Μάθημα : Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας
Διδάσκουσα : Βέρα Δακανάλη
Θέμα : Η ποίηση του Κ.Π. Καβάφη
                                                                    


       
Ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη












                                                                         
 

                                           





Φιλοσοφικά

Ερωτικά

Ιστορικά

«Ιθάκη»



«Αλεξανδρινοί Βασιλείς»

«Η σατραπεία»




«Απολείπειν ο θεός Αντώνιον»

«Θερμοπύλες»


«Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.»

«Όσο μπορείς»


«Στα 200 π.Χ.»
























«Ιθάκη»

Η απόκτηση πείρας και πολλών αγαθών στην προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου

«Η σατραπεία»

Η σατραπεία είναι ο ηθικός συμβιβασμός του ανθρώπου που παρατηρείται από τους υψηλούς στόχους του και ενδίδει ακολουθώντας εύκολη και ελκυστική πορεία, με παράλληλη ωστόσο συνειδητοποίηση της τραγικότητάς του 

«Θερμοπύλες»

Η προσήλωση των ανθρώπων στο χρέος, στις αξίες και στους υψηλούς και δύσκολους στόχους που έχουν θέσει

«Όσο μπορείς»

Η ηθική στάση που υποδεικνύεται σε όσους ενδιαφέρονται να διαφυλάξουν την αξιοπρέπειά τους

«Αλεξανδρινοί Βασιλείς»

Η πανηγυρική απονομή τίτλων στα μικρά παιδιά της βασίλισσας Κλεοπάτρας

«Απολείπειν ο θεός Αντώνιον»

Ο αξιοπρεπής τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζει την αποτυχία

«Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.»

Η αρνητική κριτική που ασκείται από ένα νέο της Σιδώνας το 400 μ.Χ. στο επιτύμβιο επίγραμμα του Αισχύλου

«Στα 200 π.Χ.»

Η υπεροπτική απουσία των Λακεδαιμονίων από την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου και η ακόλουθη παραμονή τους στο περιθώριο της πολιτισμικής έκρηξης των Ελληνιστικών χρόνων
















Κειμενική Ανάλυση






Οι λέξεις, φράσεις, στίχοι που έχουν
διδακτικό τόνο στο ποίημα :




«Ιθάκη» είναι : να εύχεσαι, μη φοβάσαι, να είναι, να σταματήσεις, ν’ αποκτήσεις, να πας, να μάθεις, να’ χεις, μη βιάζεις, ν’ αράξεις

«Η σατραπεία» είναι : είσαι, αυτή σου η τύχη, σε αρνείται, να σ’ εμποδίζουν, ενδίδεις, φεύγεις, πιαίνεις, σε βάζει, σε προσφέρει, συ τα δέχεσαι, δεν τα θέλεις, η ψυχή σου, θα τα βρεις, θα κάμεις


«Όσο μπορείς» είναι : Μην την εξευτελίζεις, Όσο μπορείς

«Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» είναι : μη θρηνήσεις,
αποχαιρέτα, να μη γελασθείς, μην καταδεχθείς, πλησίασε, άκουσε και οι στ. 7-8

«Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.» είναι : δώσε, θυμήσου, όχι να βγάλεις, το παρενθετικό ρήμα κηρύττω και ο στ. 19
 

Οι λέξεις, στίχοι που έχουν θεατρικότητα στο ποίημα :

«Αλεξανδρινοί Βασιλείς» είναι οι στ. 21 και 32

«Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.» είναι οι στ. 1 (Ο ηθοποιός), 2, 3 (Η αίθουσα), 9-11, 16, δώσε μου, από σένα, πολέμησες 


Οι στίχοι που έχουν στοχαστική διάθεση στο ποίημα :

«Ιθάκη» είναι οι στ. 1-3, 17-18, 21-23 και 24-25

Στο ποίημα «Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.» γίνεται λόγος για την πολεμική αρετή και την ποίηση, οι οποίες ιεραρχούνται, για να υποβαθμιστεί η μία και να εξαρθεί η άλλη


 Οι λέξεις, στίχοι που έχουν ειρωνεία στο
ποίημα :

«Στα 200 π.Χ.» είναι : κάλλιστα, παντάπασι, φυσικά, βεβαιότατα και ο στ. 11 (ειρωνική κατανόηση για την αδιαφορία των Λακεδαιμονίων) 

«Αλεξανδρινοί Βασιλείς» είναι οι στ. 10, 20-21, 29 και 33-34

«Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.» είναι οι στ. 25-26


Ο στίχος που έχει υπαινικτικότητα στο ποίημα :

«Ιθάκη» είναι ο στ. 36


Οι λέξεις που έχουν συμβολική χρήση ιστορικών προσώπων στο ποίημα :

«Ιθάκη» είναι : οι Λαιστρυγόνες, ο Κύκλωπας και ο Ποσειδώνας

«Θερμοπύλες» είναι : οι Θερμοπύλες, ο Εφιάλτης και οι Μήδοι

«Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» είναι : ο Αντώνιος

«Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ.» είναι ο Αισχύλος



Βουτια από 150 έως 1.300 μορια αλλα και εκπληξεις

Η μείωση των αριστούχων και η πτώση των προσδοκιών χτυπάνε τις βάσεις εισαγωγής για τα περισσότερα τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ

ΕΡΕΥΝΑ του Χρήστου Κάτσικα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011
Η σημαντική μείωση του αριθμού των φετινών αριστούχων (18-20) σε συνδυασμό με την κατάργηση των μετεγγραφών και την ένταση της οικονομικής κρίσης που εκτός των άλλων πριμοδοτεί και τη μείωση των προσδοκιών των υποψηφίων «χρωματίζουν» φέτος την κίνηση των βάσεων εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η αναμενόμενη πτώση των βάσεων η οποία, για την πλειονότητα των τμημάτων ΑΕΙ-ΤΕΙ θα αρχίζει από τα 150 μόρια και θα φτάνει τα 1.300 συνοδεύεται και από εκπλήξεις που αναμένεται να εκδηλωθούν σε μια ορατή ομάδα σχολών, διασκορπισμένη σε όλα τα Επιστημονικά Πεδία, η οποία για διάφορους λόγους θα ανεβάσει το «κασέ» των βάσεων εισαγωγής τους.
Η φετινή μείωση των αριστούχων (6.178 έναντι 10.571 πέρσι και 10.688 πρόπερσι) ανοίγει τον δρόμο για σημαντική πτώση των βάσεων των υψηλόβαθμων σχολών όλων των Επιστημονικών Πεδίων. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αριστούχοι της Θεωρητικής Κατεύθυνσης είναι φέτος 1.009 λιγότεροι από πέρσι, οι αριστούχοι της Θετικής Κατεύθυνσης είναι 1.630 λιγότεροι, ενώ οι αριστούχοι της Τεχνολογικής Κατεύθυνσης 2 είναι φέτος 1.683 λιγότεροι. Ως εκ τούτου δεν χωράει αμφιβολία ότι τα υψηλόβαθμα ιατρικά, οδοντιατρικά, φαρμακευτικά, πολυτεχνικά (Μηχανικών Η/Υ, Πολιτικών Μηχανικών, Μηχανολόγων Μηχανικών κ.λπ.), νομικά, παιδαγωγικά και οικονομικά τμήματα, τόσο των δύο μεγάλων αστικών κέντρων όσο και της περιφέρειας, θα χαμηλώσουν σημαντικά τις βάσεις εισαγωγής τους. Η «καραμπόλα» θα συμπαρασύρει στην πτώση και τις βάσεις σχολών με μεσαία και χαμηλή βαθμολογία, εκτός από εκείνες που έχουν σημαντική μείωση θέσεων εισακτέων φέτος.
Ωστόσο στη γενική εικόνα της πτώσης θα υπάρχουν νησίδες ανόδου κυρίως στα κεντρικά τμήματα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη) με μεσαίες, χαμηλές έως και πολύ χαμηλές βαθμολογικά βάσεις εισαγωγής κυρίως του 1ου και 3ου Επιστημονικού Πεδίου. Είναι φανερό ότι βάσεις σαν τις περσινές που άρχιζαν από τα 868 μόρια σε ΤΕΙ του 4ου Επιστημονικού Πεδίου ή από τα 1.000 έως 1.164 μόρια σε ΤΕΙ του 2ου ή του 5ου Επιστημονικού Πεδίου δεν θα δούμε φέτος. Παράλληλα και ορισμένα Τμήματα με ειδικά μαθήματα θα ακολουθήσουν αντίστροφη πορεία παρουσιάζοντας άνοδο στις βάσεις εισαγωγής τους.

Η ΚΡΙΣΗ. Ολα τα ερευνητικά στοιχεία φανερώνουν ότι φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, στις επιλογές των υποψηφίων βάρυνε η οικονομική κρίση και οι συνέπειές της. Σε πρόσφατη έρευνα καταγράφεται ένα μεγάλο τμήμα υποψηφίων, φέτος μεγαλύτερο από άλλες φορές, που έκαναν έναν ρεαλιστικό υπολογισμό και στράφηκαν σε σχολές της περιοχής τους ακόμη κι αν αυτές δεν ήταν της πρώτης επιλογής τους. Ουσιαστικά 1 στους 2 υποψηφίους δηλώνει ότι το κριτήριο με το οποίο επέλεξε σχολή στο μηχανογραφικό του δελτίο είναι η έδρα της σχολής. Στη στροφή αυτή δεν βάρυναν μόνο τα οικονομικά προβλήματα των οικογενειών, αλλά και μια άλλη πλευρά της κρίσης, η οποία δεν επιτρέπει να υπάρχουν πολλές προσδοκίες όσον αφορά την επένδυση στις σπουδές. Κι αν μια φορά κι έναν καιρό η εκπαίδευση, το πανεπιστήμιο και το πτυχίο προβάλλονταν ως «αδιάβροχη επένδυση», για την οποία η οικογένεια δανειζόταν ή πουλούσε «ό,τι είχε και δεν είχε» για να σπουδάσει το παιδί αναμένοντας μια καλή «απόδοση», σήμερα, η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία των πτυχιούχων και η μείωση κάθε προσδοκίας για ξεπέρασμά της έχει κλονίσει τα πάντα.
Είναι φανερή στους υποψηφίους και στις οικογένειές τους μια νέα πραγματικότητα στην αγορά εργασίας: πρώτον ότι σήμερα δεν υπάρχει κανένα πτυχίο που μπορεί να δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι οδηγεί σε επαγγελματική αποκατάσταση. Δεύτερον, η πεποίθηση ότι η δημόσια απασχόληση έχει κλείσει πόρτες και παράθυρα είναι συντριπτική. Η «χημεία» αυτών των πεποιθήσεων οδηγεί γρήγορα και σταθερά στη διαμόρφωση στάσεων από τη μεριά των υποψηφίων και βέβαια, η «στροφή» στις επιλογές σχολών λιπαίνεται σε αυτό το έδαφος.
Είναι φανερό ότι αυτή η νέα πραγματικότητα θα επηρεάσει την κίνηση των βάσεων εισαγωγής και θα λιπάνει το έδαφος για εκπλήξεις.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Δεν χρειάζεται να ερμηνευτεί το φαινόμενο της επιλογής των αστυνομικών σχολών (δύο μέσα στην πρώτη δεκάδα των προτιμήσεων) από τους υποψήφιους. Η είσοδος στις σχολές αυτές δεν αντιμετωπίζεται ως είσοδος σε τριτοβάθμιες σπουδές, αλλά κατευθείαν ως είσοδος σε ένα επάγγελμα που συνοδεύεται από τη σιγουριά της μόνιμης θέσης και του μισθού. Στο πλαίσιο αυτό, για παράδειγμα, η επιστροφή στις νομικές σχολές ακολουθεί μια παράδοση που θέλει τις νομικές να σηκώνουν κεφάλι όταν δεν υπάρχει στο πεδίο τους άλλη σχολή που να υπόσχεται άμεση επαγγελματική αποκατάσταση. Κι αυτό παρ' όλο που στις ουρές της ανεργίας και της υποαπασχόλησης πτυχιούχων συνωστίζονται χιλιάδες πτυχιούχοι νομικής.
Η επιλογή των τμημάτων μηχανικών και της ιατρικής στηρίζεται και αυτή σε μια παράδοση για το κύρος και το γόητρο των παραπάνω σχολών που είναι σταθερά και έρχεται από το παρελθόν ακόμη κι αν σήμερα η πρόσβαση των μηχανικών στην αγορά εργασίας είναι προβληματική, ενώ και τμήμα των πτυχιούχων ιατρικής αναγκάζεται να καταφύγει στο εξωτερικό για ειδίκευση και εργασία.
πηγή:www.tanea.gr

19 Αυγούστου 2011

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

·         Τίτλος βιβλίου: Η ΑΓΑΠΗ ΑΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
·         Συγγραφέας: Λιλή Ζωγράφου
Ονοματεπώνυμο: ΜΕΛΑΜΠΙΑΝΑΚΗ ΜΑΙΡΗ
Τμήμα: Α’3 ΓΕΛ ΜΟΙΡΩΝ
ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2009-2010

·         Περίληψη (να γράψετε με δικά σας λόγια ποιο είναι το θέμα του βιβλίου που διαβάσατε)

  Η οικογένεια Φτενούδου με τον αυταρχικό  πατέρα Μιχαήλο και τη στοργική μάνα Ερυφίλη είναι πραγματικά μια πολύ μεγάλη οικογένεια με οκτώ παιδιά. Κάθε παιδί ένας διαφορετικός χαρακτήρας και μια διαφορετική ιστορία. Η μεγαλύτερη, η Ασπασία μοιάζει στον πατέρα της, θεωρεί ότι μετά απ’ αυτόν αυτή είναι η αρχηγός του σπιτιού και καταπιέζει τα αδέρφια της. Ο πρώτος γιός, ο Κωνσταντίνος φεύγει νωρίς από το σπίτι και καταλήγει να έχει μια πολύ άνετη ζωή στο Παρίσι. Οι άλλοι δυο γιοί γίνονται αξιωματικοί, κατοικούν στην Αθήνα και τρέμουν τον πατέρα τους. Η Πηνελόπη, που την αποκαλούν τέρας, δεν ξεπέρασε ποτέ τους ενενήντα πόντους και το πρόσωπο της ήταν πολύ αποκρουστικό. Για να μην αμαυρωθεί η τιμή της οικογένειας, που η Ασπασία και ο πατέρας θεωρούσαν πολύ σημαντικό, την είχαν σαν φυλακισμένη στον οντά και έβγαινε μόνο τα βράδια. Η Αικατερίνη είναι δασκάλα και η Εργίνη ασχολείται με τα χωράφια τους. Η πιο όμορφη και η αγαπημένη της μάνας είναι η μικρότερη, η Ερατώ, που στην ηλικία των δεκαπέντε μαθαίνει τον έρωτα από έναν ιταλό στρατιώτη, τον Τονίνο, που κρύφτηκε με τη βοήθεια της Πηνελόπης στο υπόγειο τους για να σωθεί από τους γερμανούς.
  Τέσσερις μήνες κρατάει το παραμύθι τους. Η μάνα καταλαβαίνει ότι η μικρή είναι έγκυος και μαθαίνει για τον ιταλό. Αφού τον φυγαδεύουν, απαγορεύουν στην μικρή να βγει έξω. Ο πατέρας αργοπεθαίνει και η μάνα παριστάνει την έγκυο για να αποφθεχθεί η κοινωνική κατακραυγή. Μετά από λίγο καιρό από τον θάνατο του η Ερατώ γεννάει. Όλοι στο χωριό ξέρουν για μάνα του μωρού την Ερυφίλη. Τα χρόνια περνούν και το μωρό με το όνομα Αμαλία μεγαλώνει ενώ την ανατροφή του έχει αναλάβει η Ασπασία.  Η Ερατώ υποφέρει κλεισμένη μέσα και δεν της επιτρέπουν να έχει πολλές σχέσεις με το παιδί της. Η Αικατερίνη παντρεύεται έναν συνάδελφο της, πράγμα που εξοργίζει την Ασπασία που σαν μεγαλύτερη έπρεπε να παντρευτεί πρώτη. Η μάνα πεθαίνει ξαφνικά.
  Όταν η Αμαλία είναι δεκαεννέα χρονών ο Τονίνο επιστρέφει ζητώντας να παντρευτεί την Ερατώ. Η Ασπασία τον διώχνει και η Ερατώ για να μην την σκοτώσει από τα νεύρα της φεύγει από το σπίτι τρέχοντας και φωνάζοντας. Καταλήγει σε ένα μοναστήρι όπου τελικά παντρεύεται, χωρίς να είναι δική της εντελώς απόφαση, το δικηγόρο της μονής. Στο μήνα του μέλιτος εκείνος διαβάζει το ημερολόγιο που γράφει τα πάντα για τη ζωή της, ότι είχε ερωτικές σχέσεις με τον Τονίνο που δεν τον ξεχνάει ποτέ και ότι δεν αγαπάει εκείνον. Ύστερα απ΄ αυτό την βιάζει και την κακοποιεί συστηματικά. Μετά από δύο μήνες την αφήνει ελεύθερη και εκείνη γυρίζει στο χωριό της αποφασισμένη να σκοτώσει την Ασπασία. Η Ασπασία όμως είναι άρρωστη.
  Η Αμαλία στα δεκαεννιά της παντρεύτηκε έναν ηλικιωμένο κύριο με μεγάλο κύρος. Απέκτησε δυο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, με διαφορετικούς άντρες ενώ ο άντρας της νόμιζε ότι αυτός ήταν ο πατέρας τους. Ενώ εκείνη είχε πάει στο Παρίσι ο άντρας της πέθανε και μετά από λίγα χρόνια την ίδια τύχη είχε και ο γιός της. Μαθαίνει ότι η Ερατώ είναι η πραγματική της μάνα αλλά όταν πάει να την βρει εκείνη δεν τρέφει καθόλου μητρική αγάπη για την κόρη της αφού ποτέ δεν ήρθαν κοντά.
  Καθώς η Ασπασία αργοπεθαίνει η Ερατώ προσπαθεί να αυτοκτονήσει γιατί είναι απογοητευμένη από την ζωή της. Την προλαβαίνουν πριν πνιγεί και της ανακοινώνουν ότι η Ασπασία πέθανε οπότε τελείωσαν τα προβλήματα τους. Παθαίνει συγκοπή. Την επόμενη μέρα μετά την κηδεία των αδελφών της η Αικατερίνη λαμβάνει ένα γράμμα για τη νεκρή αδερφή της, την Ερατώ. Είναι από τον αδερφό τους τον Κων/νο που την καλεί να ζήσει μαζί του πλουσιοπάροχα και της λέει ότι γνωρίζει τον Τονίνο. Στον ίδιο φάκελο είναι και ένα γράμμα από εκείνον. Της ομολογεί ότι ακόμα την αγαπάει και θέλει να είναι πάλι μαζί αν τελικά αποφασίσει να πάει στο Παρίσι. Η Αικατερίνη θάβει το γράμμα στον τάφο της Ερατώς.
  Λίγο καιρό μετά, η Πηνελόπη, το τέρας, είναι μόνη της στο σπίτι και ένα φιλικό ζευγάρι της προτείνει να την πάνε να δει για πρώτη φορά τη θάλασσα που τόσο λαχταρά να αντικρύσει. Ένα ατύχημα όμως που είχε εκεί, της στέρησε τη ζωή μετά από λίγες μέρες από κάταγμα στο κρανίο.


·         Ποιοι είναι οι ήρωες/ ηρωίδες του βιβλίου (ονομαστικά);

Οι βασικοί ήρωες του βιβλίου είναι ο πατέρας Μιχαήλος, η μάνα Ερυφίλη, η Ασπασία, ο Κωνσταντίνος, η Πηνελόπη, η Αικατερίνη, η Εργίνη, η Ερατώ, ο Τονίνο, η Αμαλία και ο Γιάννης Τάγαρης (ο δικηγόρος που παντρεύτηκε και βασάνισε την Ερατώ).

     ·         Ποιος /ποια από αυτούς/αυτές σας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση και  γιατί;

         Απ’ όλους τους ήρωες του βιβλίου με εντυπωσίασε η Πηνελόπη. Αυτή η κοπέλα που αν και περιθωριοποιημένη είχε καλλιεργήσει πολύ τα αισθήματα της. Μεγάλωσε μόνη της, χωρίς να δεχθεί φροντίδα από κανέναν αφού για όλους ήταν αποκρουστική και «τέρας». Όμως εκείνη ζούσε, αισθανόταν, καταλάβαινε τη θέση στην οποία βρισκόταν και λυπόταν πολύ που οι άνθρωποι που αγαπούσε δεν ένιωθαν το ίδιο γι’ αυτήν. Μόνο η Ερατώ κατάλαβε το μεγαλείο της ψυχής της, που μπόρεσε να έρθει πολύ κοντά της, και η μάνα τους, αν και αργά.


 ·     Να κάνετε μια κριτική του βιβλίου που διαβάσατε. Σας άρεσε ή όχι και γιατί;

  Το βιβλίο αυτό μου άρεσε πολύ και κατά τη γνώμη μου είναι αρκετά καλογραμμένο. Κατά τη διάρκεια που το διαβάζει ο αναγνώστης αλλά και αφού το τελειώσει, μπαίνει σε σκέψεις. Είναι τελικά τόσο μεγάλο έγκλημα να κάνεις παιδί εκτός γάμου και σε μικρή ηλικία ώστε η ποινή γι’ αυτό να είναι η καταστροφή της ίδιας σου της ζωής; Η Ερατώ ήταν μια κοπέλα που είχε όλες τις προοπτικές να γίνει ευτυχισμένη, ήταν όμορφη, πρόθυμη, καλός άνθρωπος και πολύ αθώα και αυτό την έκανε να μείνει τελικά έγκυος. Μέσα απ’ αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι η πολύ αυστηρότητα και η αυταρχικότητα μόνο ολέθρια αποτελέσματα μπορεί να έχουν. Επιπλέον, βλέπουμε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες όταν τα περιθωριοποιούμε δεν σημαίνει ότι επειδή εμείς τα ξεχνάμε δεν υπάρχουν και δεν αναπτύσσονται. Μεγαλώνουν, καταλαβαίνουν (άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο), και αναπτύσσουν συναισθήματα που πολλές φορές οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν μπορούν να τα αναπτύξουν γιατί δεν προλαβαίνουν, λόγω των γρήγορων ρυθμών της καθημερινότητας μας. Ενώ εκείνοι οι άνθρωποι ζουν και αγαπούν όσους τους δείξουν λίγη φροντίδα και τους νοιαστούν, πράγματα σπάνια να βρεις ανάμεσα σε φυσιολογικούς ανθρώπους. Ο αναγνώστης μπορεί να μάθει και να πάρει πολλά απ’ αυτό το βιβλίο και συνιστώ ανεπιφύλαχτα σε όλους να το διαβάσουν.

18 Ιουλίου 2011

Κριτική στο βιβλίο "Ο γυρισμός" της Victoria Hislop

Ο γυρισμός       
Η συγγραφέας πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού μέχρι πρότινος, τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία! Ένα βιβλίο που προβληματίζει τον αναγνώστη και τον ευαισθητοποιεί βοηθώντας τον να κατανοήσει την αξία του ειρηνικής ζωής! Το βιβλίο μας μυεί στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας μέσα από την αναδρομική εξιστόρηση της οικογένειας Ραμίρεζ που αποδεκατίστηκε από τον εν λόγω πόλεμο. Το βιβλίο είναι πολυεπίπεδο και η ιστορία εκτυλίσσεται σε δυο χρονικά και τοπικά επίπεδα. Η Σόνια, μια 32χρονη αγγλίδα το 2001 κάνει ένα ταξίδι στη Γρανάδα, στη γενέθλια γη της μητέρας της μαζί με τη φιλη της τη Μάγκι για να παρακολουθήσουν μαθήματα  φλαμέγκο. ΄Ηδη η Σόνια είναι παντρεμένη με τον Τζέιμς κι ενώ ο γάμος τους ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς στη συνέχεια η ρουτίνα τους οδήγησε στο αδιέξοδο. Τυχαία, σ ένα καφέ θα γνωρίσει τον ιδιοκτήτη του και κάποιες φωτογραφίες θα την κάνουν να συνδέσει τη μητέρα της με το συγκεκριμένο καφέ. Ο Μιγκέλ θα αφηγηθεί το παρελθόν της οικογένειας που είχε άλλοτε το καφέ μια ιστορία τραγική, δραματική, γεμάτη περιπέτεια, πόνο, φυλακίσεις και θάνατο. Ευχάριστη νότα ο τρυφερός και νεανικός έρωτας της Μερσέντες, της κόρης των ιδιοκτητών με το Χαβιέ, το μελαχρινό κιθαρίστα της. Μια αγάπη αγνή, αλλά σύντομη αφού ο εμφύλιος θα τους χωρίσει οριστικά. Η Σόνια,  εν τέλει,  θα μάθει πράγματα που ποτέ κανείς δεν ήξερε για το παρελθόν της μητέρας της.
            Αναμφίβολα, δεν πρόκειται για ένα ελαφρύ βιβλίο παραλίας! Ο γυρισμός αποτελεί ένα βιβλίο σταθμό με ιστορικές και κοινωνικές προεκτάσεις, ένα βιβλίο αναπόλησης μιας περασμένης εποχής, ένα βιβλίο που μας «ταξιδεύει» στα μαγικά σοκάκια της Γρανάδα και μας αποκαλύπτει τη δύναμη της νεανικής και αγνής αγάπης, που δίνει πνοή στο δοκιμαζόμενο άνθρωπο – στην προκειμένη περίπτωση στη Μερσέντες, που η αγάπη της για το Χαβιέ λειτουργεί ως κινητήριος μοχλός και την οδηγεί στην υπέρβαση! Η Σόνια θα πάρει τη γενναία απόφαση να χωρίσει και να αποδεσμευτεί από ένα γάμο που την πνίγει! Στα θετικά στοιχεία του βιβλίου συγκαταλέγονται οι εξαίσιες περιγραφές των τοπίων της Γρανάδα μέσα από γλαφυρές εικόνες, η μαγική παρουσίαση του χορού (φλαμέγκο) και ό, τι αυτός εκφράζει και τα ολέθρια αποτελέσματα του εμφύλιου πολέμου στις ανθρώπινες σχέσεις και στο πολιτιστικό και οικονομικό οικοδόμημα.
 Βέρα Δακανάλη

6 Ιουλίου 2011

«Δεν είμαι διάσημη εγώ, ο Ρουβάς είναι»

Μεταξύ του Κεντ της Μεγάλης Βρετανίας και  της Σπιναλόγκας, όπου εξελίσσονται τα γυρίσματα για την πολυαναμενόμενη μεταφορά του βιβλίου «Το νησί», η συγγραφέας του παγκόσμιου best seller που ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 28 γλώσσες περιγράφει το πάθος της  για την Ελλάδα και τους Ελληνες  και εξηγεί γιατί η οικονομική κρίση θα μας κάνει καλύτερους
 Αληθεύει ότι  απορρίψατε πρόταση του Χόλιγουντ  να μεταφερθεί το βιβλίο σας στη μεγάλη οθόνη, παρά το ελκυστικότατο ποσό που σας προσέφεραν;

 Υπήρξαν διάφορες  προτάσεις για τη μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη, μία εκ των οποίων προήλθε από έναν πολύ διάσημο παραγωγό του Χόλιγουντ, η οποία μάλιστα συνοδευόταν από επιταγή με κατάληξη πολλών μηδενικών. Δεν ήμουν, ωστόσο, σίγουρη ότι οι άνθρωποι που θα αναμιγνύονταν θα αντιμετώπιζαν το θέμα με την ευαισθησία που ήθελα. Δεδομένου ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί χανσενικοί, δεν ήθελα το θέμα να παρουσιαστεί με μακάβριο τρόπο. Τα χρήματα ούτως ή άλλως δεν ιεραρχούνται ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων μου. Βέβαια, ποτέ μη λες «ποτέ». Αν μου γίνει η κατάλληλη πρόταση, ίσως και να δεχτώ. Δεν είναι ανάγκη να προέρχεται από το Χόλιγουντ.
 Δεν είχατε, ωστόσο, πρόβλημα να γυριστεί η σειρά από ένα μεγάλο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης...
 Μόλις γνωρίστηκα με τον σκηνοθέτη της σειράς, τον Θοδωρή Παπαδουλάκη, κατάλαβα αμέσως ότι επικοινωνούμε και αποφάσισα να προχωρήσω. Είναι νέος, Κρητικός και πολύ ταλαντούχος. Κάνει φανταστική δουλειά με τα σκηνικά, τα κοστούμια, τους ηθοποιούς. Νομίζω πως το ελληνικό κοινό θα ενθουσιαστεί με τη σειρά. 

 Εχετε αποκωδικοποιήσει  την επιτυχία του «Νησιού»; Γιατί  πιστεύετε ότι ο κόσμος αγκάλιασε τόσο θερμά το βιβλίο, φέρνοντάς το τόσο ψηλά  
σε πωλήσεις;


 Δεν νομίζω ότι μπορώ να πω με ακρίβεια τι κρύβεται πίσω από την επιτυχία. Μπορώ μόνο να κάνω υποθέσεις. Η ιστορία του «Νησιού» είναι αρκετά απλή. Πρόκειται για τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος να αντεπεξέρχεται στις αντιξοότητες, επομένως κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο. Και οπωσδήποτε το happy end αρέσει σε πολλούς. Το βασικό είναι ότι αυτό το βιβλίο το έχω γράψει με την καρδιά μου και νομίζω ότι δίνει διέξοδο στα συναισθήματα του αναγνώστη, προχωρώντας στην πολυπόθητη κάθαρση. 

 Η εμπειρία σας ως ταξιδιωτική ρεπόρτερ σας βοηθά να οργανώσετε την έρευνά σας προτού γράψετε ένα βιβλίο;

 Πιστεύω πως,  ναι, με βοηθά. Ωστόσο, αν και σε γενικές γραμμές είμαι οργανωτική, η έρευνα μπορεί να με οδηγήσει σε εκπλήξεις. Προτιμώ να είμαι ευέλικτη ώστε να αφήνω περιθώρια στη φαντασία να με πάρει από το χέρι.

 Αγοράσατε σπίτι  στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στην Κρήτη, την οποία επισκέπτεστε συχνά μαζί με τον σύζυγό σας και παράλληλα έχετε αρχίσει μαθήματα ελληνικών. Πόσο κοντά αισθάνεστε στην Ελλάδα;

 Είναι αλήθεια  ότι κάνω μαθήματα ελληνικών εδώ και δύο χρόνια. Ο δάσκαλός μου βέβαια είναι πολύ υπομονετικός μαζί μου, μια και σπάνια προλαβαίνω να κάνω τις ασκήσεις που μου βάζει. Ωστόσο, είμαι τόσο παθιασμένη με την ιδέα να μιλήσω σύντομα άπταιστα ελληνικά που προσπαθώ κάθε μέρα να διαβάζω κάτι ελληνικό ή να ακούω ελληνικά τραγούδια. Αισθάνομαι πολύ κοντά στην Ελλάδα. Προσπαθώ να περνώ όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στο σπίτι μας στην Κρήτη και κάθε φορά που είναι να φύγω στενοχωριέμαι σαν μικρό παιδί. Εχω καλούς φίλους στην Ελλάδα και την αίσθηση ότι με τους Ελληνες επικοινωνώ ειλικρινά, κάτι που δεν μπορώ να πω με ευκολία για τους ανθρώπους στη δική μου χώρα. Προφανώς κάτι υπάρχει στο DNA μου.

 Εχετε επισκεφτεί  ορισμένα από τα πιο συναρπαστικά σημεία του πλανήτη ως ταξιδιωτική συντάκτρια. Τι ήταν εκείνο που σας μαγνήτισε στην Κρήτη και μάλιστα στη Σπιναλόγκα για να τοποθετήσετε την ιστορία σας εκεί;

 Η Ελλάδα με συναρπάζει με ένα εκατομμύριο τρόπους, αν και νομίζω πως τη βλέπω μέσα από τα «ροζ γυαλιά» μου, ωραιοποιημένη. Η αλήθεια είναι ότι δεν διάλεξα τη Σπιναλόγκα για να τοποθετήσω εκεί την ιστορία μου. Η ατμόσφαιρα και το τοπίο της Σπιναλόγκας ήταν που με ενέπνευσαν, από την πρώτη στιγμή που πάτησα εκεί το πόδι μου, να γράψω ένα μυθιστόρημα για το νησί. 

 Ποια στοιχεία  σάς ιντριγκάρουν να ασχοληθείτε με μια ιστορία και να την ερευνήσετε;

 Με ελκύουν  τα μέρη που έχουν κάποιου είδους κρυμμένη ιστορία, όπου δηλαδή συνέβη κάτι το οποίο αποτυπώθηκε στην ιστορία με παρεξηγημένο τρόπο. Κάποιοι τόποι έχουν τόσο δυνατή ατμόσφαιρα που μου δημιουργούν μια σκέψη που εξελίσσεται σε μια πρόταση, η οποία ξετυλίγεται σε ολόκληρη ιστορία. 

 Το δεύτερο  βιβλίο σας «Ο γυρισμός» τοποθετείται στη Γρανάδα κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου. Πώς και επιλέξατε τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο;

 Δεν συνδέομαι συναισθηματικά με οτιδήποτε συνέβη πριν από τον 20ό αιώνα, οπότε οι ιστορίες μου δεν θα μπορούσαν να τοποθετούνται σε πρωτύτερο σημείο της Ιστορίας. Οι συνέπειες του ισπανικού εμφυλίου εξακολουθούν να είναι εμφανείς στη σύγχρονη Ισπανία. Ο στρατηγός Φράνκο ήταν στην εξουσία το 1975 και εκτελούσε πολιτικούς κρατούμενους που του είχαν αντιταχτεί κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, ενώ εγώ ξάπλωνα για πρώτη φορά με μπικίνι στις παραλίες της Ισπανίας. Ηταν τέτοια η μυστικότητα της περιόδου που χιλιάδες αναγνώστες του βιβλίου μου γράφουν πως δεν γνώριζαν ορισμένα από τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρω, οπότε η έρευνα άξιζε τον κόπο. 

 Μετά τη Σπιναλόγκα  και τη Γρανάδα, ποιος είναι  ο επόμενος προορισμός σας;

 Επιστρέφω στην  Ελλάδα.
 Η διασημότητα πώς έχει επηρεάσει τη ζωή σας;
 Δεν θα έλεγα ότι είμαι διάσημη. Ο Σάκης Ρουβάς είναι διάσημος, για παράδειγμα. Εγώ είμαι αναγνωρίσιμη. Εχω διάσημους φίλους και ξέρω τι σημαίνει να μην μπορείς να κυκλοφορήσεις στον δρόμο. Δεν θα ήθελα ποτέ να βιώσω αυτή την κατάσταση, οπότε κατ’ αυτόν τον τρόπο χαίρομαι που δεν είμαι διάσημη. Ακόμα όμως κι αν με αναγνωρίζουν άνθρωποι στον δρόμο, δεν νομίζω πως αυτό με κάνει ξεχωριστή και ανώτερη από κάποιον που δεν είναι αναγνωρίσιμος. 

 Πιστεύετε ότι  η οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα θα αλλάξει τους Ελληνες και προς ποια κατεύθυνση;

 Αυτή είναι η πιο «επικίνδυνη» ερώτηση απ’ όλες και αγχώνομαι  
για τον τρόπο που θα απαντήσω.  
Αν και παρακολουθώ την ελληνική πραγματικότητα ως εξωτερικός παρατηρητής, νοιάζομαι βαθιά για τους Ελληνες και αγωνιώ για τη μοίρα της χώρας. Τα τελευταία τρία χρόνια έζησα αρκετά την Ελλάδα «από μέσα», αφού αγόρασα σπίτι εδώ, κυκλοφόρησα βιβλίο και τώρα συμμετέχω σε γυρίσματα σίριαλ. Εχω απευθύνει αμέτρητες φορές την ερώτηση «Γιατί στην Ελλάδα κάνετε τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο;», για να λάβω την ίδια απάντηση «Γιατί έτσι γίνεται εδώ». Αν τα πράγματα ήταν τέλεια στη χώρα σας, δεν θα χρειάζονταν οι αλλαγές. Αφού όμως δεν είναι, τότε γιατί δεν τα αλλάζετε; Η αλλαγή μπορεί να είναι οδυνηρή διαδικασία, αλλά πιστεύω ότι μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα καλύτερο μέλλον. Ο κόσμος είναι ένα πολύ ανταγωνιστικό μέρος. Ναι, πιστεύω ότι οι Ελληνες πρέπει να αλλάξουν.

 πηγή: http://www.protothema.gr/bigfish

Ο Γυρισμός της Victoria Hislop

Πρόσφατα διάβασα το δεύτερο βιβλίο της Victoria Hislop (το άλλο είναι το πασίγνωστο "Το Νησί") με τίτλο "Ο Γυρισμός". Μου το έκανε δώρο μια φίλη μου που ξέρει πόσο πολύ λατρεύω τη Γρανάδα, αλλά και το χορό. Αυτό το βιβλίο ήταν ιδανικό, καθώς τα συνδυάζει και τα δύο με ένα μοναδικό τρόπο. Στην αρχή το βρήκα λίγο γλυκανάλατο, με ενθουσίαζαν μόνο οι περιγραφές συναισθημάτων κι εντυπώσεων σχετικά με το χορό, αλλά οι ιστορίες των πρωταγωνιστών, όσο ρεαλιστικές κι αν φαίνονταν δε με τρέλαιναν... μέχρι που άρχισε η περιγραφή του παρελθόντος και μάλιστα της νεαρής Mercedes της οποίας η ιστορία συνδέθηκε με την ιστορία του εμφυλίου στην Ισπανία τη δεκαετία του '30. Απίστευτες περιγραφές και πολύ καλό γράψιμο! Εντυπωσιακό το ότι η συγγραφέας δεν είναι Ισπανίδα, καθώς οι περιγραφές του φλαμένκο, αλλά και του εμφυλίου έχουν πολύ συναίσθημα και ρεαλισμό. Εννοείται ότι κυριολεκτικά αφέθηκα στις περιγραφές της Γρανάδα, αυτή η πόλη μου έχει πάρει το μυαλό εδώ και χρόνια! :)

Μπορείτε να διαβάσετε ένα δείγμα από το βιβλίο, κάνοντας κλικ εδώ: http://www.dioptra.gr/page.aspx?itemID=SPG245

Παραθέτω και την περιγραφή του βιβλίου, όπως έχει δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Διόπτρα:


Τα καλντερίμια της Γρανάδα αντηχούν μουσική και μυστικά. Η Σόνια θα γευτεί τη μυρωδιά της πόλης, παρασυρμένη σε ένα ταξίδι στην Ισπανία από τη μεγάλη της αγάπη, το χορό.

Τα βήματά της θα την οδηγήσουν σε ένα γραφικό καφέ, όπου η μαγεία του χώρου και των φωτογραφιών του θα την ταξιδέψουν στο ιστορικό παρελθόν της πόλης. Την καρδιά της Σόνια θα κλέψει η ιστορία της οικογένειας Ραμίρεζ που, χωρισμένη από την πολιτική και την τραγωδία του Ισπανικού Εμφυλίου, θα βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε διλήμματα και επικίνδυνες καταστάσεις.

Βαθιά κρυμμένα μυστικά, χορός και ανεκπλήρωτοι έρωτες θα την παρασύρουν και πολλές φορές θα αισθανθεί η ίδια πρωταγωνίστρια στην ιστορία τους...
 http://espanolgr.blogspot.com

5 Ιουλίου 2011

“Εκκλησιάζουσες” σαν παραμύθι από την Κάρμεν Ρουγγέρη

Ρεκόρ εισιτηρίων σημειώνουν κάθε χρόνο οι παιδικές παραστάσεις της Κάρμεν Ρουγγέρη.

Φέτος, παρουσιάζει το παιδικό θέατρο « Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη…σαν παραμύθι. Η κωμωδία του Αριστοφάνη δοσμένη με παραμυθένιο τρόπο, με πολύχρωμα ονειρεμένα σκηνικά και κοστούμια, μουσική, τραγούδια και χορούς από την παράδοση.

Η παράσταση ανεβαίνει την Πέμπτη 14, την Παρασκευή 15, το Σάββατο 16 και την Κυριακή 17 Ιουλίου στο κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης.

Με πολύχρωμα ονειρεμένα σκηνικά και κοστούμια, με μουσική, τραγούδια και χορούς από την παράδοση, με θαυμάσιους ηθοποιούς, με συμμετοχή των θεατών μια που όλοι θα πάρουν μέρος στην παράσταση όταν η αίθουσα θα μετατραπεί σε ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ



Εκκλησιάζουσες … σαν παραμύθι!

Είναι μια γνωριμία των παιδιών με τον Αριστοφάνη μέσα από μια διασκευή που σέβεται απόλυτα τον ποιητή και τα παιδιά, όπως άλλωστε όλες οι παραστάσεις που έχουν την υπογραφή της Κάρμεν Ρουγγέρη και των συνεργατών της.



Λίγα λόγια για το έργο



Βρισκόμαστε στο 392 π.Χ.. Έχουν περάσει δέκα χρόνια από το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου και οι Αθηναίοι ακόμα να συνέλθουν από τη μεγάλη καταστροφή…

Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Όλοι επιθυμούν μια αλλαγή στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος: Ώσπου η Πραξαγόρα, μια πανέξυπνη και καπάτσα νοικοκυρά, αποφασίζει να δράσει…

Έχει συμφωνήσει με τις φίλες της να συναντηθούν στο Φανάρι του Διογένη, λίγο πριν ξημερώσει, μόλις λαλήσει και ο τρίτος πετεινός.

Η συμφωνία είναι να ντυθούν όλες με τα ρούχα των αντρών τους, να φορέσουν ψεύτικα γένια και μουστάκια και να πάνε…

Παίζουν οι Ιατροπούλου Βασιλική, Καμπούρη Βασιλική, Κοσμίδης Στέφανος και αλλοι.

ΑΡΘΡΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - Παππούλη Καζαντζάκη, στο Μεγάλο Κάστρο τις βραδιές καταργούμε τα όνειρα του πρωινού...

Παππούλη Νίκο, Καπετάν Μιχάληδες δεν θα βρεις πλέον πολλούς στο Μεγάλο Κάστρο σου…

Του Αλέκου A. Ανδρικάκη andrikakis@patris.gr

Περπατώ στους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου. Χαμογελώ με το μισό μου πρόσωπο. Το άλλο μισό έχει μια θλίψη... Μάλλον αυτό, το θλιμμένο κομμάτι του, είναι το αληθινό. Γιατί η πολιτεία με πληγώνει. Μοιάζει τόση ψυχρή κι αδιάφορη. Πλαντώ…

Ε, παππούλη Νίκο, τι λες; Στέκεσαι κει πάνω και δεν μιλάς, εσύ που τόσα έλεγες, που για τα πάντα είχες μιαν άποψη και μια πρόταση; Αυτά τα σημερινά δεν τα θωρείς;

Σου μοιάζει το Μεγάλο Κάστρο που ονειρεύτηκες; Ή αυτό που πρωτόδες, με τα ρετάλια από τους τουρκομαχάλαδες;

«Κοίταξε ζερβά του κατά το λιμάνι - τα καΐκια, τις βάρκες, τη θάλασσα. Ως πέρα ο μόλος βούιζε. Εμποροι, μαρινάροι, βαρκάρηδες, χαμάληδες πηγαινόρχουνταν ανάμεσα σε λαδοβάρελα και κρασοβάρελα και σωρούς χαρούπια και φώναζαν, βλαστημούσαν, φόρτωναν, ξεφόρτωναν αραμπάδες. Βιάζουνταν, πριν τσακίσει ο ήλιος και σφαλίξει η καστρόπορτα, να νετάρουν. Κουφόβραζε η θάλασσα, μύριζε το λιμάνι σαπημένα κίτρα, χαρούπι και κρασόλαδο. Δυο τρεις μεσοκαιρίτισσες Μαλτέζες, βαμμένες με το μυστρί, ορθές στο μουράγιο, βραχνοκακάριζαν κι έκαναν νοήματα σε μιαν κοιλάρα μαλτέζικη ανεμότρατα που κατάφτανε φορτωμένη ψάρι...».

Ανυπόφορη η περιγραφή σου στον «Καπετάν Μιχάλη»… Αλλά ήταν το Ηράκλειο που αγάπησες. Γιατί αυτό είχε ψυχή… Είχε τη Μεγάλη Ψυχή, αυτήν που εσύ πίστευες πολύ.

Τώρα, οι άνθρωποί του, σου φαίνονται γνωστοί και οικείοι; Σου μοιάζουν να έρχονται κατευθείαν από την ψυχή των προγόνων που περιέγραψες στην «Ασκητική» σου; Σου φαίνονται να έχουν μέσα τους όλους τους αιώνες; Σου μοιάζει αυτή η πολιτεία να νοιώθει την ευθύνη και το χρέος του Κρητικού;

Παππού Νίκο, στάσου, απόδρασε από τον κόσμο σου για μια στιγμή κι έλα δω κάτω να μας μαλώσεις. Έλα να πεις καμιά κουβέντα γιατί αυτή η πόλη δεν έχει άλλες να δώσει μάχες πια εξόν από το να αγοράσει και να πουλήσει τραπεζάκια στην πλατεία, καφέδες και ουίσκι στον παραλιακό… Εμπορεία, εμπορεία, και πάλι εμπορεία…Έλα, βάλε καμιά φωνή, γιατί οι δικές μας είναι τόσο αδύναμες που ακόμη κι όταν τις ακούν από το βάθος, νομίζουν πως λέμε αστεία για να γελούν οι δυνατοί που ανταλλάσουν αναμεταξύ τους τις καρέκλες… Και μας χλευάζουν… Ή μας κουνούν το δάκτυλο μπροστά στη μύτη απειλητικά, για να φοβόμαστε και να σιωπάμε… Γιατί σ’ αυτή την πόλη που γέννησε τόσα ελεύθερα πνεύματα, όπως το δικό σου, η διαφορετική άποψη είναι πλέον περίπου απαγορευμένη. Κι ο διαφωνών στιγματισμένος. Δοξάζονται μόνο όσοι σκύβουν χαμηλά το κεφάλι…

Έλα να σε κάνω μια βόλτα να καταλάβεις. Έλα να δεις που χάθηκαν ακόμη κι οι ψυχές των μεγάλων από τα Λιοντάρια, από τα στενοσόκακα του Αγίου Μηνά και της Αγίας Τριάδας, από τα γύρω του λιμανιού. Οι ψυχές όλων σας μάς βαρέθηκαν τέτοιοι που γίναμε... Σκιές φοβισμένες, θλιβερές καταντήσαμε. Κι ας θεωρούμαστε οι ζωντανοί. Σκιές βουβές. Πεταμένες στα παλιά σοκάκια...

Θυμάσαι τι έγραψες; «Αλάκερη η πολιτεία ήταν ένα φρούριο, η κάθε ψυχή ήταν κι αυτή ένα φρούριο αιώνια πολιορκούμενο κι είχαν καπετάνιο έναν άγιο, τον Άγιο Μηνά, τον προστάτη του Μεγάλου Κάστρο...»

Τι λες; Έχασε τα φρούριά της, τη μνήμη και την καρδιά της η πολιτεία σου; Μας εγκατέλειψαν οι ψυχές της; Μα τότε μείναμε ξαρμάτωτοι. Γιατί εσύ, παππούλη, έγραψες στον «Χριστόφορο Κολόμβο» σου πως μόνο η ψυχή είναι τα άρματα του ανθρώπου. «Πιστεύω –μας δίδαξες- πως η μεγάλη ψυχή μπορεί να δημιουργήσει το ανύπαρκτο. Αυτό είναι το πιο μεγάλο μυστικό μου. Άλλη παρηγοριά δεν έχω. Ούτε άλλα άρματα».

Τώρα πια οι άνθρωποι του Κάστρου σου γεννιούνται χωρίς τις διδαχές σου, χωρίς γνώση και παρελθόν, χωρίς τις ψυχές τους…

Μου φαίνεται ότι κάθε βράδυ καταργούμε τα όνειρα του επόμενου πρωινού…

Τα μνημεία μας σιγά σιγά τ’ αφήσαμε να πέσουν ή τα ρίξαμε επίτηδες. Έπρεπε να κάνουμε πολυκατοικίες. Πολυώροφες, πάνω ακόμη κι από όσο επιτρέπεται. Και η γενέθλια κάμαρή σου κάπως έτσι πήγε…

Ναι, αν ρωτάς, είναι αλήθεια ότι υπάρχει και οικονομική κρίση, και μάλιστα πολύ σοβαρή. Δεν έχει σημασία ότι στα Λιοντάρια και στις γύρω περιοχές οι καφετέριες είναι μέρα και νύχτα γεμάτες... Είναι ο νέος πολιτισμός του Ηρακλείου αυτός. Ο καινούργιος συμβολισμός της πόλης είναι το φραπόγαλα…Μπορεί κάποια στιγμή να βγάλουμε τον Γρύπα από τα καστρινά σύμβολά μας και να τον αντικαταστήσουμε από ένα ποτήρι φραπέ με καλαμάκι. Ή ένα ποτήρι με ουίσκι, για να καλύψουμε και τον πολιτισμό της νύκτας… Του οινοπνεύματος, που πήρε τη θέση του πνεύματος…

Θα δεις όμως ανάμεσα στους νέους που σερβίρουν στις καφετέριες, τους ανέργους πτυχιούχους. Όχι δεν χρειάζεται πανεπιστημιακό πτυχίο για να σερβίρεις καφέδες. Αλλά πολλοί από αυτούς που σπούδασαν γιατροί, δικηγόροι, αρχιτέκτονες, δεν έχουν τι άλλο να κάνουν. Και για να τη βγάλουν κάνουν τους σερβιτόρους ή όποιο άλλο επάγγελμα, αν βρουν βέβαια δουλειά. Στις οικοδομές πάντως σταμάτησαν να δουλεύουν. Όλοι…Γιατί δεν υπάρχουν πλέον νέες οικοδομές.

Να κάνουμε μια βόλτα από τη Βικελαία; Μπα, ξέχασέ το… Δεν υπάρχει Βικελαία σήμερα, αυτή τουλάχιστο που εσύ θα ήθελες να δεις μετά από μισό αιώνα. Εκτός κι αν έχεις διάθεση να γυρίζουμε τα δωματιάκια που την έχουν στριμώξει ή να πάμε να δούμε τα βιβλία του Βικέλα και του Σεφέρη (πήρε Νόμπελ στο μεταξύ, το έμαθες;) στα υπόγεια. Αν δεν φοβάσαι τα ποντίκια, πάμε…Α, εκεί είναι και τα βιβλία της πρώην κουνιάδας σου, της Έλλης, και του Μάρκου Αυγέρη, που μετά από σένα συντρόφευε τη Γαλάτεια. Πάντως για τη Βικελαία και την προσβολή της συλλογικής μνήμης ένα μικρό – έστω- κομμάτι του Κάστρου έδειξε ότι έχει ψυχή. Αυτό που βγήκε μπροστά στις 9 του Απρίλη. Και διεκδίκησε για τη Βιβλιοθήκη του και τη γνώση, για το μέλλον, κι όχι για τον εαυτό του.

Όμως, θα σε απογοητεύσω και πάλι. Ούτε Αρχαιολογικό Μουσείο υπάρχει. Το φτιάχνουν κι αυτό μερικά χρόνια τώρα… Το Ιστορικό, με τις πολύτιμες μαρτυρίες και παρακαταθήκες σου υπάρχει, χάρη στο φιλότιμο μερικών. Μ’ αυτό άλλωστε υφίσταται και η Βικελαία…

Ναι, ναι, εντάξει, η Κνωσός υπάρχει. Με προβλήματα, αλλά υπάρχει. Επειδή και μόνο μάς φέρνει χρήμα, δηλαδή, αποφασίσαμε να την κρατήσουμε, χωράει στον πολιτισμό μας…

Ξέρεις όμως τι άλλο δεν υπάρχει σήμερα; Η θάλασσα του Κάστρου, αυτή που μύριζες κι έφευγες για τα ταξίδια σου σ’ όλη τη γης. Γιατί την παραλία γεμίσαμε μπαράκια. Κι αντί να κάνουμε μια δρασκελιά, να βάζουμε το πόδι μας στο νερό, να πέφτουμε στη θάλασσα να κολυμπούμε, να παίρνουμε ανάσες και να χανόμαστε, την αποκόψαμε κι άλλο από την πολιτεία. Γέμισε μπαρ και τούτη η λωρίδα γης, για νάναι σύγχρονη με τον νέο μας πολιτισμό... Γυρίσαμε πιο πεισματικά την πλάτη μας στη θάλασσα. Κι ο δρόμος ακόμη, για τη στάθμευση των αυτοκινήτων των πελατών τους μοιάζει να έγινε…

Αλλά –επιμένω- το κυριότερο είναι οι άνθρωποι. Οι ψυχές. Σαν άψυχα σώματα μοιάζουμε όλοι όσοι κυκλοφορούμε στην τσιμεντένια πόλη, που δεν έχει ούτε σκιά δένδρου να σου δώσει ανάσες ή να ξαποστάσεις τέτοια εποχή. Άραγε, πού θα έπινες το ουζάκι σου με τον Παναΐτ Ιστράτι, αν τα ξαναβρίσκατε; Ή με τον Σαχλαμπάνη;

Καπετάν Μιχάληδες και Ζορμπάδες μην ψάχνεις, δεν θα βρεις πολλούς.

Οι Καπετάν Μιχάληδες μάς τέλειωσαν… Ούτε τον Ζορμπά σου διαβάζουν πλέον οι άνθρωποί της πολιτείας… Τι ελπίδα να έχει έτσι το μικρό μας, όπως το καταντήσαμε, Κάστρο; Πού την ξεπουλήσαμε τη ζωή μας;

Μην ψάχνεις, παππούλη, δεν θα βρεις ούτε ποιητάδες και συγγραφείς, δεν θα βρεις πολλές ευαίσθητες ψυχές να πονάνε τον τόπο και να θέλουν να κάμουν το χρέος τους…Εκτός κι αν το χρέος τους ταυτίζεται με το οικονομικό όφελος. Αν πρόκειται να διεκδικήσουμε κάποιες αποζημιώσεις, το χρέος θα το κάμουμε. Γι αυτό και δεν μας πειράζει που οι δυνατοί κάθονται στις καρέκλες για τη βολή τους και το δικό τους όφελος…

Εσύ όμως δεν έλεγες ότι ο πιο ιερός αγώνας είναι εκείνος που ξέρεις ότι είναι χαμένος; Και δεν είναι αγώνας για τον εαυτό σου. Αλτρουισμός είναι αυτό. Μα δεν την ξέρει αυτή τη λέξη το Κάστρο σου…

Κατάλαβες, νομίζω, ότι είναι άλλος ο πολιτισμός τώρα. Είναι άλλες οι προτεραιότητες. Είναι πλέον το χρήμα που κάνει κουμάντο. Αν το ’χουμε, δεν μας λείπει τίποτε. Αν δεν το ’χουμε, χαμένα έχουμε τα πάντα…

Τι λες τώρα παππούλη Νίκο; Είναι το Μεγάλο Κάστρο η πόλη να πάρεις πάλι φόρα για τη ζωή;

Τι ωραία λόγια έγραψες στην «Αναφορά στον Γκρέκο». Ποιος τ’ άκουσε όμως…

«Όταν με τη θεία και κωμική έπαρση της νιότης γυρίζαμε ως τα ξημερώματα τους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου, με τι πεποίθηση κι ορμή γκρεμίζαμε και ξαναχτίζαμε τον κόσμο. Δε μας χωρούσαν τα τείχη της μικρής μας πολιτείας, μήτε οι ιδέες που μας είχαν μάθει οι δασκάλοι, μήτε μπορούσαμε να βολευτούμε μέσα στις συνηθισμένες χαρές και φιλοδοξίες των ανθρώπων∙ όλο και λέγαμε: «Να σπάσουμε τα σύνορα». Ποιά σύνορα; Δεν ξέραμε· ανοίγαμε μονάχα τα μπράτσα μας, σαν να πλαντούσαμε».

Φαίνεται –όμως- ότι ο θεός τελικά αποδέχτηκε το παράπονο - ευχή του Καπετάν Μιχάλη, και μας τιμώρησε: «Έχω παράπονο του Θεού που δεν μας έκανε ατσαλένια τα κορμιά των Κρητικών, να μπορούμε να βαστάξουμε εκατό, διακόσια, τρακόσια χρόνια, όσο να λευτερώσουμε την Κρήτη. κι ύστερα, ας γενούμε μπούλβερη και κουρνιαχτός. ...;»

Ο αγέρας στο Μεγάλο Κάστρο δεν είναι ο ίδιος που σου έδωσε πνοή … Δεν είναι αυτός που σου φύσηξε στο πρόσωπο …Συμφωνείς; Ε, πού πας; Γιατί μας αφήνεις μόνους κι εσύ; Ούτε να μας μαλώσεις; Αυτή είναι η τιμωρία μας… Η απαξίωση των Μεγάλων Ψυχών… Πότε θα μας παρατήσει κι ο καπετάνιος Άγιός μας… Για να νιώσουμε απόλυτη ανασφάλεια…

Σοφά έγραψες. Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Κοντύναμε όλοι μας… Μαζί με το Κάστρο σου…

Πλαντώ, παππούλη Νίκο…

Τα Kείμενα των Kορυφαίων: “Ω! δεν υπάρχει πιο πολύτιμο απ’ τη ζωή!”

Ενα κείμενο-ύμνος της Γαλάτειας Καζαντζάκη για τη ζωή, γραμμένο το 1909 στο Ηράκλειο με αφορμή την ποίηση του Καβάφη

Του Αλέκου A. Ανδρικάκη andrikakis@patris.gr

Ένας ύμνος από τη Γαλάτεια Καζαντζάκη για τη ζωή, το μεγαλύτερο δώρο προς τον άνθρωπο, με αφορμή τη γνωριμία της με την ποίηση του Καβάφη. Μια σπάνια κριτική μελέτη - υποδοχή για τον «κουρασμένο» στην ψυχή Αλεξανδρινό, «περιθωριακό» τότε για τη λογοτεχνική ελίτ, που γράφτηκε στο Ηράκλειο το 1909 και δημοσιεύτηκε στον «Νουμά»

Μ’ ένα κείμενο ύμνο προς τη ζωή, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, Αλεξίου ακόμη, διατυπώνει κριτικά την πρώτη γνωριμία της με τον μεγάλο Αλεξανδρινό, τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη, και την ποίησή του. Πρόκειται για ένα σπάνιο κείμενο, που γράφτηκε στο Ηράκλειο στις 4 Δεκεμβρίου 1909 και δημοσιεύτηκε στον περίφημο «Νουμά», την εφημερίδα των δημοτικιστών, στις 14 Φεβρουαρίου 1910.

Είναι η εποχή που ο Καβάφης είναι περίπου αποδιοπομπαίος για την ποιητική και λογοτεχνική ελίτ της Αθήνας. Κάτι σαν περιθωριακός (πολλοί λένε και εξαιτίας των σεξουαλικών προτιμήσεών του), για το κατεστημένο της ελληνικής διανόησης. Ακόμη κι ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς τον αντιμετώπισε μάλλον τυπικά, δεν τον υποδέχτηκε όπως του άξιζε, επηρεασμένος από το γενικότερο περιβάλλον.

Είναι όμως ταυτόχρονα η περίοδος που η Ελλάδα κοινωνικά και πολιτικά συγκλονιζόταν συθέμελα. Κάθε τι το δεδομένο, το κατεστημένο, έβλεπε καχύποπτα το νέο. Ο Καβάφης, φυσικά, δεν ήταν ούτε νέος, αφού έφτανε πια τα 47 χρόνια του όταν δημοσιευόταν το κείμενο της Γαλάτειας, ούτε βέβαια καινούργιος και άγνωστος στον ποιητικό λόγο. Αλλά ήταν άκρως σνομπαρισμένος.

Η «αιρετική» Γαλάτεια, η γυναίκα για την οποία έναν χρόνο νωρίτερα ο Νίκος Καζαντζάκης είχε εκφράσει δημόσια, μέσα από τις στήλες επίσης του «Νουμά», το θαυμασμό του για τη λογοτεχνική της αξία και τη φυσική της ομορφιάi, ανέλαβε την ευθύνη να «περάσει» τον Καβάφη στο ελληνικό κοινό και στην κατεστημένη (όχι πάντα συντηρητική, αφού και η θεωρούμενη προοδευτική τον αντιμετώπισε, αρχικά, με τον ίδιο περιφρονητικό τρόπο) διανόηση.

Είναι η περίοδος που η μεγάλη Καστρινή συγγραφέας (αδικημένη ακόμη και σήμερα από τη «λογοτεχνική επετηρίδα», πιθανώς εξαιτίας της «σκιάς» του Καζαντζάκη, με τον οποίο αργότερα, μετά το χωρισμό τους, τα έβαλε με τρόπο που αυτό-αδικήθηκε), αρχίζει τη σχέση με τον μετέπειτα σύζυγό της. Ο Καζαντζάκης ήδη υπογράφει ως «Πέτρος Ψηλορείτης», εκείνη, κατ’ αντιστοιχία, ως «Πετρούλα Ψηλορείτη», υπογραφή που χρησιμοποιεί και στο συγκεκριμένο κείμενο.



Η κουρασμένη ψυχή του κλείστηκε στα «Τείχη»

Με την κριτική μελέτη που δημοσιεύει στις «Φιλολογικές Επιφυλλίδες» του «Νουμά», η συγγραφέας έρχεται να επικυρώσει την ποίηση του Καβάφη ως μεγάλη, αλλά να κατηγορήσει, με προσεγμένο αλλά εμφανή τρόπο, τον ίδιο επειδή δεν επιτρέπει στον ποιητικό λόγο του να ανοίξει όσο του αξίζει τα φτερά του, εξαιτίας των τειχών που απλώθηκαν γύρω από τον ίδιο, χωρίς να αντιδράσει, αλλά και της κουρασμένης, της «μαραζάρικης κι αρρωστημένης ψυχής του».

«Κυτάζει τη ζωή μέσα από τ’ αψηλά τείχη, που όπως ο ίδιος μάς λέει, κάποιοι έχτισαν γύρω του», γράφει. «Κ’ είναι φριχτά αψηλά τα τείχη της σκλαβιάς και μαραζάρικη κι αρρωστημένη η ψυχή που αναστενάζει εκεί μέσα – δυστυχώς, για την ωραία ποίηση του κ. Καβάφη, που τόσα πράματα θα μας έλεγε αν έβγαινε στον ήλιο και στα λουλούδια, στις χιονιές και τις μπόρες».

Η Γαλάτεια, όμως, βρίσκει την αφορμή να υμνήσει το δώρο της ζωής, κάνοντας τη δική της αντιπαράθεση με τη «μαραζάρικη» αντιμετώπιση του Καβάφη. Χαρακτηριστική η αναφορά της που ακολουθεί:

«Όταν επιπόλαια κυτάζεις τη ζωή, σκλάβος της γίνεσαι και παιγνίδι, πετώντας απ’ τη χαρά στον πόνο κι απ’ τον πόνο στη χαρά. Όταν βαθύτερα την κυτάζεις, νοιώθεις τη φριχτή ματαιότητα κάθε χειρονομίας και κάθε κραυγής. Ανέγγιχτος είσαι από τη χαρά κι από τον πόνο. Κι όταν ακόμα πιο βαθειά κυτάξεις την ύπαρξη, τόσο πιο αρμονική και τόσο πιο ωραία θα τηνε βρεις. Θα δεις, ένας ρυθμός συνταράζει σ’ ένα μουσικό ξέσπασμα ανεκλάλητης χαράς, όλα τα πράματα που ζούνε και βιάζουνται, γιατί ξέρουν πως γρήγορα θα πεθάνουν. Οι διάκρισες χαράς και πόνου, ομορφιάς κι ασκήμιας δεν υπάρχουν πιά. Όλα αδερφώνουνται και μεθούνε κυτάζοντας τον ήλιο. Ω! δεν υπάρχει πιο πολύτιμο από τη ζωή!»



Το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

Παρά τις επιφυλάξεις και αντιρρήσεις που διατυπώνει για την κουρασμένη καβαφική ψυχή, που αποτυπώνεται στην ποίησή του, η Γαλάτεια υποδέχεται τον Αλεξανδρινό όπως του αξίζει: αναγνωρίζει και τη φιλοσοφική του αντίληψη και την ευαισθησία τους.

«Την ποίηση του κ. Καβάφη –σημειώνει- δυό μου φάνηκαν πως την ξεχωρίζουν χαραχτηριστικά: Η βαθειά φιλοσοφική αντίληψη του Ανθρώπου που πολλά ξέρει, κ’ η αισταντικότητα του Ποιητή. Από το ένα μέρος η κουρασμένη σκέψη που όλα τα ξέρει μάταια κι ανώφελα, κι από τ’ άλλο η ευαίσθητη ψυχή που είδε το φριχτό θέαμα της ζωής και δεν μπόρεσε να βαστάξει κ’ έσπασε. Δεν έσπασε ολότελα, λύγισε. Κι ανάμεσα στα γόνατά της τώρα, με κλειστά τα μάτια, κρύβει το κεφάλι της, θυμάται τα όσα είδε και θρηνεί. Πολλά μελέτησε φαίνεται ο κ. Καβάφης. Τα αιστήματα μήνες πολλούς και χρόνια μένουν μέσα του και σιγοσταλάζουν και πετρώνουνται στο νου του κι αποκρυσταλλώνουνται σε μια σκέψη».

« Έτσι-ξεκαθαρίζει, αναγνωρίζοντας και τη μεστή ποιητική του- τα ποιήματα του κ. Καβάφη, αργά και σταλαχτά μάς έρχουνται και σα σταλαχτίτες του υπομονετικού καιρού φαντάζουνε. Ιδίως, συναιστήματα του λογισμού και του κορμιού τρανταχτά, που σε πολυσέλιδους λυρισμούς θα μας ξέχυνε κάποιος άλλος ποιητής, θορυβώδης και πληβείος, σεμνά κι αριστοκρατικά μάς δείχνει ο κ. Καβάφης».

Και ως παράδειγμα παραθέτει το περίφημο ποίημά του «Che fece .... il gran rifiuto» του 1901, για το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι, που κάποτε είμαστε μπροστά στην ευθύνη να επιλέξουμε. Σημειώνουμε ότι ο τίτλος του συγκεκριμένου ποιήματος είναι στίχος του Ντάντε (Inferno, III, 60), και σημαίνει «Εκείνος που έκανε… τη μεγάλη άρνηση».

Στην παρουσίασή της κάνει και πολλές αυθαιρεσίες η Γαλάτεια. Συχνά αλλάζει τη γραφή των λέξεων από τα ποιήματα του Καβάφη, ώστε να τις φέρει πιο κοντά στη δημοτική! Π.χ., στο ποίημα «Τα Τείχη», διορθώνει το «ανεπαισθήτως», αναφορά που χαρακτήρισε τον Καβάφη, με το «αναισθήτως»! Ή στο ποίημα «Τα παράθυρα», το «βαρυές» του ποιητή το αλλοιώνει σε «βαρειές», το «να ’βρω» το μετατρέπει σε «ναύρω» κ.ο.κ. Ακόμη και παραλείψεις στίχων εντοπίζουμε (τους συμπληρώνουμε), αλλά πιθανώς αυτό να οφείλεται απλώς σε λάθος στην αντιγραφή.

Παρουσιάζουμε στη συνέχεια ολόκληρη την κριτική μελέτη της «Πετρούλας Ψηλορείτη», σε γραφή ακραία δημοτική, χωρίς φυσικά να κάνουμε παρεμβάσεις ακόμη και σε οφθαλμοφανείς αλλοιώσεις λέξεων (διπλά σύμφωνα κλπ).

Το φύλλο του «Νουμά» εντοπίσαμε στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών.

*βλ. «Νουμάς» φ. 348, «Κεριακή 14 του Θεριστή 1909» και «Πατρίς», 14 Δεκεμβρίου 2009, «Τα κείμενα των κορυφαίων», «Ένα άρθρο του Ν.Καζαντζάκη για τη Γαλάτεια στα 1909 που τους έφερε κοντά!».
πηγή: http://www.patris.gr/

4 Ιουλίου 2011

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ AΠΟ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ:Στο «τραπέζι» του Συμβουλίου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευση η πρόταση του υπ. Παιδείας

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ AΠΟ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ:Στο «τραπέζι» του Συμβουλίου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευση η πρόταση του υπ. Παιδείας 

 Η πρόταση του υπ. Παιδείας για το Νέο Λύκειο θα παρουσιαστεί από τον Γενικό Γραμματέα του υπ. Παιδείας στο  Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ) , αύριο  Τρίτη 5 Ιουλίου 2011 και ώρα 10.00 το πρωί στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων των Γενικών Αρχείων του Κράτους, οδός Δάφνης 61, Ψυχικό.

Στην περίπτωση που δεν ολοκληρωθεί η συζήτηση του θέματος την Τρίτη 5 Ιουλίου, η συνεδρίαση θα συνεχιστεί και την Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011 και ώρα 10.00 το πρωί στον ίδιο χώρο.
Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο η Α’ Λυκείου θαλειτουργήσει με βάση το νέο πρόγραμμα σπουδών ενώ από το σχολικό έτος 2012‐13 θα είναι έτοιμα και τα νέα προγράμματα σπουδών για τη Β’ και Γ’ Λυκείου. Οι μαθητές που θα φοιτούν στην Α’ Λυκείου το ερχόμενο σχολικό έτος θα εισαχθούν στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ με βάση το νέο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων το οποίο θα ισχύσει για πρώτη φορά το σχολικό έτος 2013‐
14. Στη συνέχεια περιγράφονται διεξοδικότερα οι αλλαγές ανά τάξη.
Α’ Λυκείου
  • • Η Α’ Λυκείου αποτελεί τάξη γενικής παιδείας. Οι μαθητές δεν εξειδικεύονται σε αυτή την
τάξη. Ωστόσο μπορούν σταδιακά να αρχίσουν να προσανατολίζονται με τη δυνατότητα που
τους παρέχεται να επιλέξουν μια ερευνητική εργασία ανά τετράμηνο με θέμα που
εντάσσεται στους κύκλους «Ανθρωπιστικές και Κοινωνικές Επιστήμες», «Τέχνη και
Πολιτισμός», «Μαθηματικά, Φυσικές Επιστήμες και Τεχνολογία» και «Περιβάλλον και
Αειφόρος Ανάπτυξη» ή με θέμα που συνδυάζει κάποιους από τους προαναφερόμενους
κύκλους.
  • Μειώνεται κατά 8 ο συνολικός αριθμός των μαθημάτων (από 16 γίνονται 8) ώστε αφενός
μεν οι μαθητές να εμβαθύνουν και να αποκτούν ουσιαστικές γνώσεις σε κεντρικής
σημασίας γνωστικά αντικείμενα και αφετέρου να αναδειχθεί η εσωτερική ενότητα πολλών
μέχρι σήμερα κατακερματισμένων γνωστικών αντικειμένων. Συγκεκριμένα,
Α) δημιουργείται ενιαίο μάθημα με τίτλο «Ελληνική Γλώσσα (Αρχαία και Νέα Ελληνική
Γλώσσα και Γραμματεία)» με διακριτούς κλάδους την «Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και
Γραμματεία», τη «Νεοελληνική Γλώσσα» και τη «Νεοελληνική Λογοτεχνία» ώστε να
αναδεικνύεται ο πλούτος, η ιστορική συνέχεια και η εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας και
γραμματείας.
Β) ενοποιούνται τα μέχρι σήμερα ανεξάρτητα μαθήματα της «Άλγεβρας» και της
«Γεωμετρίας» σε ένα ενιαίο μάθημα με τίτλο «Μαθηματικά».
Πρόταση για το Νέο Λύκειο
15
Γ) δημιουργείται ενιαίο μάθημα με τίτλο «Φυσικές Επιστήμες» με διακριτούς κλάδους τη
«Φυσική», τη «Χημεία», και τη «Βιολογία» (με έμφαση στο ανθρώπινο σώμα και την
λειτουργία του) που προστίθεται στην Α’ Λυκείου.
Δ) το μάθημα της «Τεχνολογίας» ενσωματώνεται στην ερευνητική εργασία (project).
Ε) το μάθημα «Αρχές Οικονομίας» μεταφέρεται ουσιαστικά στη Β’ Λυκείου όπου οι
μαθητές βρίσκονται πλησιέστερα στην ηλικία του ενήλικου πολίτη και άρα έχουν
περισσότερα ερεθίσματα και ενδιαφέρον για να αντιληφθούν τα οικονομικά φαινόμενα.
Στ) Ο «Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός» που σήμερα είναι ένα υποβαθμισμένο
μονόωρο μάθημα στην τάξη αυτή, αναδιοργανώνεται πλήρως και εντάσσεται ως οριζόντια
δράση στη σχολική ζωή όπου οι μαθητές, μέσω σύγχρονων εκπαιδευτικών προσεγγίσεων
(π.χ. προσκλήσεις στο σχολείο επαγγελματικών ενώσεων, σύνδεση με επαγγελματίες κατά
τη διεξαγωγή των projects) και αναβαθμισμένων ψηφιακών υπηρεσιών επαγγελματικού
προσανατολισμού και συμβουλευτικής, υποστηρίζονται πλήρως για να επιλέξουν το
επαγγελματικό τους μέλλον.4
Ζ) οι μαθητές επιλέγουν υποχρεωτικά μια ερευνητική εργασία ανά τετράμηνο η οποία
αξιολογείται και βαθμολογείται ισοδύναμα με όλα τα υπόλοιπα μαθήματα.
  • Μειώνονται κατά 2 οι ώρες διδασκαλίας.
Β’ Λυκείου
  • • Η Β’ Λυκείου αποτελεί τάξη πρώτης εξειδίκευσης σε μια από τις δυο κατευθύνσεις: α)
Κατεύθυνση A (κυρίως για μαθητές που έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν σπουδές σε
θετικές, τεχνολογικές, ή επιστήμες υγείας) και β) Κατεύθυνση Β (κυρίως για μαθητές που
έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν κλασσικές, και ανθρωπιστικές επιστήμες). Οι μαθητές
που σκοπεύουν να ακολουθήσουν σπουδές είτε στο πεδίο των οικονομικών, είτε στο πεδίο
των κοινωνικών και των πολιτικών επιστημών μπορούν να ακολουθήσουν όποια από τις
δυο κατευθύνσεις επιθυμούν. Με τον τρόπο αυτό για μια μεγάλη μερίδα μαθητών και
αντίστοιχα για ένα μεγάλο εύρος σπουδών, οι επιλογές στη Β’ Λυκείου δεν έχουν οριστικό
χαρακτήρα, αφήνοντας σημαντικό βαθμό ευελιξίας ακόμα και σε αυτό το προχωρημένο
επίπεδο.
4 Προχωράμε στην ανανέωση των Βάσεων Δεδομένων του Εθνικού Κέντρου Επαγγελματικού
Προσανατολισμού (ΕΚΕΠ) με τη σύνδεση της Διαδικτυακής Διαδραστικής Πύλης με τις Βάσεις ΠΛΟΗΓΟΣ
(http://ploigos.ekep.gr) και ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ (http://ichnilatis.ekep.gr) για την έγκυρη, αποτελεσματική και
επικαιροποιημένη πληροφόρηση.
Πρόταση για το Νέο Λύκειο
16
  • Μειώνεται κατά 5 ο συνολικός αριθμός μαθημάτων (από δεκαεπτά μαθήματα σε
δώδεκα). Και οι δυο κατευθύνσεις έχουν ίδιο αριθμό μαθημάτων.
  • Μειώνονται κατά 1 ή 2 οι ώρες διδασκαλίας (ανάλογα με την κατεύθυνση που μέχρι
σήμερα ακολουθούσαν).
ΓΛυκείου
  • Η Γ’ Λυκείου είναι η τάξη στην οποία ολοκληρώνεται η εξειδίκευση των μαθητών, αφού:
α) οι μαθητές της κατεύθυνσης A της ΒΛυκείου ακολουθούν την ομώνυμη κατεύθυνση Α
και στη ΓΛυκείου (για μαθητές που σκοπεύουν να ακολουθήσουν θετικές, τεχνολογικές ή
σπουδές στις επιστήμες υγείας)
β) οι μαθητές της κατεύθυνσης Β της ΒΛυκείου ακολουθούν την ομώνυμη κατεύθυνση Β
της ΓΛυκείου (για μαθητές που σκοπεύουν να ακολουθήσουν κλασικές και ανθρωπιστικές
επιστήμες),
γ) οι δε μαθητές είτε της κατεύθυνσης Α, είτε της κατεύθυνσης Β της ΒΛυκείου που
σκοπεύουν να ακολουθήσουν σπουδές στα πεδία των οικονομικών, των κοινωνικών και
των πολιτικών επιστημών ακολουθούν την ενδιάμεση κατεύθυνση ΑΒ της ΓΛυκείου.
  • Μειώνεται κατά 6 ο συνολικός αριθμός μαθημάτων (από δεκαέξι μαθήματα σε δέκα).
Όλες οι κατευθύνσεις έχουν ίδιο αριθμό μαθημάτων.
  • Αυξάνονται κατά 4 οι διδακτικές ώρες.__

 http://www.esos.gr